Een blijvertje

*

In alle hectiek van verjaardagen en kinderfeestjes, zou ik het bijna vergeten zijn. Maar vandaag zijn R en ik precies 19 jaar bij elkaar.

NEGEN-TIEN. Een magisch getal, want dat betekent dat ik vandaag precies evenveel jaren zonder R ben geweest, als met hem.
Best een raar idee. Maar het maakt me wel trots en blij.

Over een hoop dingen twijfelde ik toen ik negentien was. Deed ik wel de juiste opleiding. Had ik wel de goede afstudeerrichting gekozen. Wat voor baan wilde ik gaan zoeken. Profit, non-profit pfff….

Maar over R was geen ene twijfel mogelijk. Dat was tenminste duidelijk vanaf het allereerste moment. Dit is een blijvertje =)

* Een foto letterlijk en figuurlijk uit de oude doos. Gemaakt door vrienden in Thunder Mountain, EuroDisney '92

De Piano

Geweldig vindt ze het.

Ze mag zomaar van vriendin E. achter de piano zitten.
Op de gloednieuwe piano kruk. Waar je heerlijk rondjes op kan draaien.
En bij alleen zitten en draaien blijft het niet. Nee, ze mag er zelfs op ‘spelen’.


Van mama mag het niet.
Maar van E. lekker wel.


En het is haar piano.
En haar piano kruk.
En haar huis.
En dan gelden ook *haar* regels.
Dat zegt mama altijd zelf :p

Gelukkig mag 'mama' ook even wat foto’s maken met E’s camera van deze concert pianiste in de dop.
Ik zou het ontzettend leuk vinden als ze later ook piano wil gaan spelen. Een klein gemis uit mijn eigen jeugd ;-)





She loves it.

Friend E. allows her to sit behind the piano.

On the brandnew piano stool. That can go round and round and round.

And sitting and turning isn’t all. No, she can actually ‘play’ the piano.

Mom said no.

But E. says it's OK.

And it is her piano.
And her piano stool.

And her house.

So then we go by *her* rules.

That’s what mommy always says :p

Fortunately I'm allowed to take some picture with E’s camera of our future concert pianist.I’d love for her to have piano lessons one day. A small absence in my own childhood ;-)

Acht

Vandaag vieren we jou.
Vrolijk zingen [sorry Jester, blaffen] we je toe.

Je straalt van oor tot oor. Al weken kijk je uit naar deze dag. Eindeloze verlanglijstjes heb je gemaakt. Maar iedere dag staat er weer wat anders op. Geen wensen hebben is lastig, maar zo’n wispelturig lijstje maakt het er ook niet makkelijker op.

Als J op zijn verjaardag een halve * DS krijgt [* de andere helft moet hij zelf bijleggen], wordt alles rigoureus van de lijsten gewist en weet je het zeker. Die wil jij ook!

We kijken het een paar dagen aan.
We kennen je inmiddels.
Er kan nog een hoop veranderen ;-)
Maar nee, je houdt het echt bij een zilverkleurige DS.

Zaterdagochtend. Nog een laatste check. Je blijft erbij. Spaarpot is al gecontroleerd voor de eigen bijdrage. Dat is geen probleem. Dus de DS wordt het. En je bent helemaal blij.

Van harte gefeliciteerd Thijmen!

Today we’re celebrating you.
We sing [sorry Jester, bark] for you cheerfully.

You’re face is beaming. For weeks you’ve been waiting for this day. Endless lists you’ve made with things you like to get. But they change daily. Not having any wishes is hard, but these fickle lists aren’t making things easier either.

When J gets half * of a DS for his birthday [* the other half he has to chip in himself], all lists get erased and you know for sure. You want one too!

We wait a few days.
We know you pretty well by now.
Things can change ;-)
But not this time, you really want a silver colored DS.

Saturday morning. One final check. You stick with it. Even emptied your piggy bank to make sure. No problem there. So it’s really going to be a DS. And you’re so happy.

Happy birthday Thijmen!

Mijn superheld

Lieve Thijmen,

Morgen is het alweer acht jaar geleden dat je je bijzondere entree deed.
Je bent lekker thuis geboren. En het ging allemaal prima… totdat we zagen dat je wel een heel klein manneke was. Niet eens 5 pond. Maar 5 gram zwaarder dan je 5 weken te vroeg geboren broer. Niet goed.

Je had moeite je kleine lijfje warm te houden en drinken was ook lastig. Nog geen 8 uur na je geboorte, rende ik met je door een ziekenhuis om je zo snel mogelijk in een couveuse te krijgen. Flinke stress.

Daarna waren de eerste drie maanden een roze wolk, maar toen kreeg je andere uitdagingen: vreselijk eczeem, nare allergieën, angstaanjagende kinkhoest (weer naar het ziekenhuis) en aansluitend astma. Het was drie jaar sukkelen. Toen was je er van af. Even geleidelijk als het allemaal begonnen was.

Je hebt je er als je favoriete held Superman doorheen gesleept. En ook nu krijgen nieuwe uitdagingen je niet klein. Altijd ben je ons vrolijke mannetje geweest en gelukkig ook gebleven ;-)

Lieverd, jij bent *mijn* superheld. Je opgewekte karakter, je zorgzaamheid en je optimisme. Ik kan nog veel van je leren.
Ik ben zo blij dat ik je mama mag zijn.

Dikke kus,
mama

Nijntje

De nieuwe aktie van Bruna.
Moet ik hier verder nog iets over zeggen.....

Nah, dacht het niet ;-)

[nog 20 te gaan]

Tien

En zo is-ie dan nu, tien jaar!

Net wakker gezongen door de familie. Ogen nog halfdicht van de slaap [of was het nou door die nare flits van het fototoestel, bedankt mam!]











Traditie getrouw volgt dan een ontbijt op bed [niet zo erg uitgebreid dit keer] met natuurlijk een beschuit met blauwe muisjes en cadeautjes.

Na beneden nog wat meer te hebben gegeten en natuurlijk even met de nieuwe aanwinsten te hebben gespeeld is het toch tijd om naar school te gaan.

En tien is gelukkig nog niet te oud voor traktaties. Het zijn mini cakejes, vermomd als zakjes popcorn. Ik vond ze zelf best geinig :p

's Middags hebben we gelijk zijn verjaardag met zijn vriendjes gevierd. Een beetje avontuurlijke invulling. We zijn gaan wandklimmen bij Yellow Stone in Roosendaal. [Nog ontzettend bedankt voor de tip Esther, het was helemaal toppie!]

Na duidelijke instructies mocht het gezelschap de eerste poging wagen. Aan R en mij de eer om het hele spul te zekeren, zodat ze niet te pletter zouden vallen, als er iets mis zou gaan. Maar het ging allemaal prima en we hebben met z'n allen een super middag gehad.

Jochem klimt naar boven.

[Uhm, die zwarte sokken waren eigen initiatief :p tja je moet ze 'loslaten' hè =) ]

Iedere keer weer even controleren of alles goed vastzit. Check, alles goed, dan mag je omhoog!

Zo'n wiebelende touwladder is een flinke uitdaging, maar wel erg leuk.

En dan wordt haar immense geduld beloond.

Ze heeft zich echt voorbeeldig gedragen. Heeft braaf zitten wachten [en iedereen die onze M persoonlijk kent, weet dat dat voor onze stoere ik-wil-met-alles-meedoen-want-wat-zij-kunnen-kan-ik-ook meid een topprestatie is].

Rolf, de instructeur vindt ook dat ze superlief is geweest en verzint de ultieme beloning...

Zij mag ook in vol ornaat omhoog. Zie dat grijnzen dan =)

Mijn kanjer

Lieve Jochem,

Daar lig je dan.

Morgen is het alweer tien jaar geleden dat je best een beetje onverwacht het daglicht zag.
Na 35 weken hield je het voor gezien daarbinnen en was je klaar voor het grote avontuur. We wisten gelijk wat voor vlees we in de kuip hadden:

Nieuwsgierig, enthousiast en een tikkeltje ongeduldig.

Je bent het nog steeds. En een doorzetter. Dat liet je die eerste weken ook gelijk al zien.

Lieverd, je lijkt eigenlijk niks meer op dat kleine bundeltje van 2.345 gram en 46 centimeter. Maar mijn gevoelens blijven hetzelfde. Ik vind je een kanjer.

Dank je wel dat je tien jaar geleden bij ons bent gekomen.

Liefs,
Mama

Dear Jochem,

And there you were.

Tomorrow, ten years ago you made your entrance into the world.

Quite unexpected I must add. As after 35 weeks on the inside, you decided you had enough and felt ready for the big adventure on the outside. We knew what you were like that very instant:

Curious, eager and a tad impatient.

You still are. And one with perseverance. You showed us that from the start too.

Sweetie, you don’t look anything like that little bundle of barely 5 lbs. and 18 inches. But my feelings for you remain the same. You rock. Thanks for making us a family ten years ago.

Love,
mom