Als de kat van huis is...

Bijna voel ik me schuldig ;), maar we doen het lekker toch :p

We weten dat R met zijn hoofd zal schudden (‘patat is geen avondeten, dat is alleen maar een snack!’)

Maar als we de hele middag in het zwembad hebben rondgedobberd, zijn we alle vier moe en vooral hongerig.

Als je dan langs 'Piet Friet' komt fietsen, kan je gewoon geen nee zeggen!

Het was heerlijk! Patatje mèt (schuldgevoel), mmmm =)




I am almost feeling guilty ;), but we’re doing it anyway :p

Knowing R will disapprovingly shake his head (‘French fries isn’t dinner, it’s merely a snack!’)

But after spending the entire afternoon in a public swimming pool, the four of us are tired and above all famished.

So when we (on our bikes) pass ‘Piet Friet’ (place they sell French fries and other deep fried snacks), it’s impossible to say no!

It was delicious. Fries with all the works (including a pinch of guilt), yummie =)

Luie zon uh maandag

Terwijl de kinderen zich heerlijk in hun pierebadje uitleven...

While the kids are having a ball in their kiddie pool....

...heeft mama haar eigen feestje =)

...is mommy having her own private party =)

Frustrations of the short people =)

Sinds de dag R vertrokken is, schijnt de zon. [Letterlijk en absoluut niet figuurlijk bedoeld.] Heerlijk hoor!

Nu wonen wij in een huis met een plat dak. Wat op zeer zonnige dagen binnen echt Afghaanse temperaturen oplevert =) Niet echt lekker.

De vorige bewoners hebben een prachtig stuk doek achter gelaten wat je aan de pergola kan hangen. Hierdoor kan je op het terras lekker in de schaduw zitten, maar het zorgt er ook voor dat de temperatuur in de woonkamer wat daalt. Er is echter een KLEIN probleem.

Normaal hangt R dat doek altijd op. Hij (1.89m) staat gewoon, misschien een beetje op zijn tenen en haakt 1 voor 1 de elastieken van het doek aan de haken van de pergola. Nu aan mij de eer, maar helaas ben ik zo’n 30 cm kleiner... Voor mij moet er dus echt een keukentrapje aan te pas komen om deze klus te klaren.

Ik weet niet hoe lang ik er over heb gedaan en hoe vaak ik de hele tuinset ervoor heb moeten verschuiven maar het hangt. Ben er nu wel achter dat het 40 haken en 40 elastieken zijn. Hoop dat het nog lang droog blijft, want ik heb dit er echt niet weer 1-2-3 af =)

Since R left, the sun is shining. [Spoken literally, not metaphorically.] I’m loving it!

However our house’s roof is flat. So on these nice sunny days, we experience Afghan temperatures inside =) Not very comfortable. [No my dear American friends we don’t have standard AC in this nick of the woods.]

The former owners have left us this huge canvas, you can hang on the pergola. It creates lots of shade on our patio, but also makes our living room a lot cooler. There’s just this SMALL problem with it.

Usually R (6.4”) is the one hanging the canvas. He’s standing, OK maybe on his tippy toes, and simply hooks every elastic band of the canvas to the hooks of the pergola. Now I’m having the honors, but I’m almost 12 inches shorter…So I really need a stepladder to fix the job.

I don’t recall the time it took me and how often I had to move the yard furniture, but the canvas is hanging. Found out there are only 40 hooks and 40 elastic bands. Hopefully it won’t rain for a while, because taking it down will probably take just as long =)

Het duivenei

Wat een schrik!

Gistermiddag, boemeldeboemeldeboem! Met zijn drieen veren we overeind en hollen alledrie richting trap. Daar ligt ze, ons kleine meiske. Met een rotsmak van de trap gevallen, met d’r gezicht op een keiharde stenen vloer.

Mijn hart staat even stil. De jongens beginnen van de stress te huilen. Ik pak haar voorzichtig op en ook zij begint te krijsen. In haar geval een goed teken. Ik zoek naar verwondingen. Dan roept J, mam haar voorhoofd, daar! Dat ik dat niet gelijk zag. Een enorme buil, formaat duivenei. Een beetje verscholen tussen haar haren. OK, hier moet een arts naar kijken.

Ik blijf verbazingwekkend rustig. Jongens schoenen aan, in de auto! Maak nog snel even een washandje nat en race vervolgens naar de huisartsenpraktijk. Daar word ik redelijk snel geholpen door onze eigen huisarts. Hij doet zijn best M te onderzoeken, wat niet makkelijk is. Het hartverscheurende huilen is inmiddels overgegaan in een hartstochtelijk gesnik: Huis toe! Huis toe! Afgewisseld met: Mama neus! Mama neus! De loopneus van het huilen irriteert haar behoorlijk. Vind ik zelf een goed teken. Ze is alert genoeg.

Hij bekijkt de reactie van haar pupillen, checkt haar oren, nek en ruggengraat en is tevreden met de resultaten. Wij ook! We worden naar huis gestuurd met een wekadvies. Dus het is me het nachtje wel. Iedere twee uur wakker maken om te kijken of ze goed reageert. Dat gaat onder de omstandigheden aardig. Natuurlijk wil ze helemaal niet wakker worden. Maar dat wil ik meestal ook niet als ik heerlijk lig te slapen [na een enerverende dag]. Ze opent een half oog en mompelt wat of eigenlijk schudt en knikt ze haar hoofd op de vragen die ik haar stel. Ik ben er tevreden mee. Ga maar weer lekker verder slapen meis.

Om 8 uur vanochtend wordt ze uit zichzelf weer wakker. Helemaal haar vrolijke zelf. Ze vertelt over haar avontuur van gister. Minke trapvallen. Hoofd au. Minke draaien trap. Ze doet het voor [nee, niet op de trap]. Aha! Bovenaan de trap heeft ze rondjes staan draaien. Denk niet dat ze dat nog eens zal doen. Ze schudt in ieder geval ontkennend haar hoofd als ik het haar vraag =)

Shortly after we got back from the doctor's office. Pitiful little thing, with this huge bump.

This morning. All happy again. Swelling is almost gone, but it's still black and blue.

We had quite a scare!

Yesterday afternoon, boink-boink-boink-boink! The three of us jump up and race towards the stairs. There she is, our baby girl. Crashed down the stairs, landing face down on a rock hard tile floor. My heart skips a beat. The boys start to cry. I carefully lift her from the floor and also she starts to cry. A good sign in her case. I examine her for injuries. Then J calls, mom her forehead, look! How could I have missed that? A huge bump, size goose egg. A little hidden behind her hair. OK, I need a doctor to take a look at this.

I stay amazingly calm. Boys put on your shoes, get in the car! A grab a wet washcloth and race to the doctor’s office. Luckily they also think this needs attention quick, so our own family practitioner comes to see us ASAP. He tries his best to examine her, not an easy thing to do. The devastating crying has now become a heartbreaking sobbing: Home! Home! Alternated with: Mommy nose! Mommy nose! Her runny nose is bothering her a lot. Another good sign to me! She’s quite alert.

The doctor checks her pupils, ears, neck and spine and says she’s OK. Thank you Lord! I need to watch her closely though. Also during the night. Every two hours I need to rouse her gently to make sure she’s responding normally. She does well under the circumstances. Ofcourse she doesn’t want to be roused. But neither would I when I’m in lalaland [after a pretty exciting day]. She opens half of an eye and mumbles a bit or better shakes and nods her head when I ask her something. It will do. You go back to sleep my little angel.

At eight o’clock this morning she wakes up on her own. She’s her happy little self again. She’s telling me about yesterdays adventure. Minke fall stairs. Head ouch. Minke turning stairs. She shows me what she’d done [no, not on the stairs]. AHA! She was twirling on top of the stairs and lost her balance. Don’t think she’ll do that again. At least she’s shaking her head very determined when I ask her =)

The Swing

Normaal gesproken klimt M altijd op de gewone schommels. Zich daarbij niet bewust van de knoop die dat in mijn maag veroorzaakt.
Ik ben als de dood dat ze er achterover aftuimelt. Ze kopieert namelijk alles van haar grote broers en trekt zich er weinig van aan dat ZIJ nog maar twee is =)
Maar vandaag is ineens de rode babyschommel weer interessant. Ik zet haar er in en klik het veiligheidsriempje vast :p
Mama duwen! Mama hard duwen!!
Ik volg haar commando’s op, maar leg haar nogmaals de basis principes van het schommelen uit. Benen voor! Benen achter!
Ze doet me braaf na en daar gaat ze hoor: Voog! Achteg!



Normally M jumps on our regular swings. Probably totally unaware of the knot that causes in my stomach.
I’m scared to death she will tumble backwards of the swing. She literally copies everything her two big brothers do, and she could care less about the fact SHE is only 2 years old =)
But today she wants to swing her own red babyswing. What a relief.
I put her on it and fasten the safety belt :p
Mommy push! Mommy push harder!!
I follow her commands, but also explain to her once again the basic principles of swinging. Legs front! Legs back!
She copies me obediently and off she goes, saying with her Ernie accent: Front! Back!

Beekse Bergen

Ik ben helemaal gek van dierentuinen.
En wonend in Nederland heb ik op dit gebied geen klagen. Het wemelt hier werkelijk van de dierenparken.
Zonder echt hard na te hoeven denken, kom ik er zo al aan twaalf. Toch niet slecht voor een klein kikkerlandje van nog geen 41.000 vierkante kilometer (dat is zelfs inclusief water gerekend :p)
Als ik mijn hersens wel aan het werk zet (lees: mijn grote vriend Google aan het werk zet :p) zal het aantal parken nog wel verder oplopen. Ik ben er helemaal blij mee.
Toen J nog maar net geboren was, hebben we hem ;) gelijk een abonnement op Amersfoort Zoo cadeau gedaan. En dat abonnement is gebleven tot ons vertrek naar het buitenland.
We woonden destijds ook op steenworp afstand van Harderwijk, dus het Dolfinarium is ook legio keren bezocht.
Nu we in Brabant zijn neergestreken, zijn we eerst eens rond gaan kijken. Even lonkte Amersfoort Zoo weer (in gedachte gauw gecombineerd met een bezoekje aan opa en oma die er om de hoek wonen), maar toch is de keuze voor een abonnement dit keer op iets anders gevallen. Namelijk de Beekse Bergen.
Het won het van Blijdorp omdat het qua afstand zoveel gunstiger ligt. En het is er leuk. De beesten hebben veel ruimte en zijn diverse mogelijkheden van transport. We doen iedere keer wat anders, vandaag een boottochtje gemaakt. Maar je kan ook met eigen auto [tenzij het een cabrio is, je wil tenslotte geen onuitgenodigde cheeta op je passagiersstoel =)], de safari bus of gewoon de benenwagen. Plus er zijn voldoende speelgelegenheden. Ook HEEL belangrijk in kinderogen. We hebben, zo lekker in het zonnetje, weer heerlijk genoten van alles vandaag.






I’m a sucker for Zoos.
And living in The Netherlands I can’t complain about this kind of entertainment. There are zoos all over the place.
Without really having to think hard, I can think of twelve. Not bad for this itty bitty country of not even 26.000 square miles [that’s including all lakes ;)]
When I do rack my brains (in other words when I do rack big friend Google’s brains), that amount of zoos will surely increase. And I am happy with all of them.
When J was just a newborn, we gave him ;) season tickets to Amersfoort Zoo. A big hit, so we kept the passes for four years, until we moved abroad. The town we lived in, was also very close to the Dutch equivalent (bit smaller though) of Sea World. So we also went there quite often.
As we are living in Brabant now, we first looked around a bit. Amersfoort Zoo was trying to reel us in again. We thought we could easily go there, when paying my parents a visit. They live around the corner of that zoo. But still it’s a bit far for spur of the moment visits, so this time we picked something else a bit closer by. And decided to buy season tickets to Beekse Bergen.
A park where animals have a lot of space. There are several means of transportation. Today we took a boattrip, but you can also drive around the park in your own car (unless it’s a convertible, you don’t want to end up with a cheetah in the passenger seat), ride the safari bus or travel on shank’s mare ;). And there are several playgrounds. Also VERY important when you’re a kid.
We had a great time again. Lovely weather and beautiful sights.

Administratieve rompslomp

Koud één dag weg en ik mis mijn lieverd nu al.
De motieven zijn misschien wat anders dan je zou verwachten ;)
Ik ben nu namelijk diegene die onze administratie moet doen. Bepaald niet een van mijn favorieten klussen, maar het moet wel gebeuren.
Ik ben er vandaag gelijk maar ingedoken. Wat telefoontjes gepleegd voor dingen die waren blijven liggen. Een paar brieven de deur uitgedaan en wat inkomende post gearchiveerd.
Als je het eenmaal weer hebt gedaan, valt het allemaal ook eigenlijk wel weer mee. Maarja is dat niet met alles waartegen je soms zo op kan zien =)

Barely gone for a day and already I’m missing my sweetheart.
Though my motives may be different from the ones you would expect ;)
I'm the one in charge of our administration now. Not particularly one of my favorite chores, but still something that needs to be done.
So today I took a plunge. Called some people about things that were neglected for a while, sent a few letters and filed some incoming mail.
Once everything has been taken care of, it’s not so bad after all. But doesn’t that count for everything you dread =)