Mini Chinooks

Na drie weken Spanje komt papa weer thuis en brengt voor de jongens wel erg leuke cadeautjes mee. Twee radiografisch bestuurbare Chinooks. Ze zijn een schot in de roos.

En blijkbaar valt de appel niet ver van de boom, want de jongens lijken een ‘vliegershandje’ te hebben =)

Pimp the Bunny

Niks vermoedend stap je je bed in ‘s avonds.

Voelt onder het dekbed naar je favoriete knuffel.

En ziet dan dat je stoere Spirit een ware gedaanteverwisseling heeft ondergaan.

Helemaal gepimpt en veranderd in een soort drag queen.

Je ogen vallen bijna uit hun kassen, maar dan moet je er ook wel weer heel hard om lachen.

Er kan er maar één zijn die dit op haar geweten kan hebben ;-)

Without an inkling in your mind, you hop into bed last night.

Grabbed underneath your comforter for your favorite stuffed animal.

And find out your tough

Spirit has had a complete transformation.

Totally pimped and changed in some kind of drag queen.

Your eyes nearly pop out of your head, but then you burst into uncontrollable laughter.

There’s only one

three year old who could be accountable for this ;-)

A great experience

De mannen zijn weer thuis. Ze hebben het overleefd [en ik ook]. De eerste twee dagen was het flink afzien. Veel regen, harde wind en nog koud ook [zelfs in augustus, grrrr]. En ook ik heb daardoor flink afgezien. Heb diverse malen met de telefoon in mijn hand gestaan, om toch maar even te checken of alles goed ging. Maar heb dan weer een stoere echtgenoot die me dat uit mijn hoofd praat, onder het mom als er echt iets aan de hand is bellen ze ons wel. Goed, goed!

Wat was ik opgelucht toen donderdag het zonnetje weer ging schijnen, de regen uitbleef en de wind wat temperde. Mijn visioenen van wegwaaiende tenten [is ook echt gebeurd, maar gelukkig niet die van onze kids] en klappertandende mannetjes in een slaapzakje [gelukkig waren ze wel zo pienter om ’s nachts een warme trui aan te trekken en toch ook maar onder dat extra fleece dekentje te kruipen] ebden toen zachtjes weg en kon ik ’s nachts ook weer rustig slapen. Klaarblijkelijk zijn donderende onweersbuien, windkracht 6/7 en mijn kroost 40 kilometer verderop in een tentje, niet echt bevorderlijk voor mijn nachtrust ;-)

Op vrijdag middag waren de ouders weer welkom op het kamp. De jongens waren toen nog op het water. Fanatiek met een zeilwedstrijd bezig. We zijn toen maar eens bij hun tent gaan kijken. Die stond nog fier overeind en de chaos binnen viel ook nog mee. De vuile was had de weg naar de waszak niet gevonden, maar zolang er geen kleine kriebel beestjes in de tent rondlopen, ben ik dik tevreden. We hebben alles opgeruimd en in de auto geladen en toen nog een heerlijke middag van onze stralende zonen genoten, die in vier dagen een enorme ervaring rijker zijn geworden. Ze hebben het geweldig gevonden en willen volgend jaar zeker weer. En zo ben ook ik weer een ervaring rijker en wordt het loslaten steeds een beetje makkelijker [geloof ik ;-)]

The guys are home again. They survived their camp [and so did I]. First two days were pretty challenging. Lots of rain, heavy winds and pretty cold [even in August]. And those two days were challenging for me as well. I grabbed the phone several times, ready to give a call to check up on them. But then my tough husband talked me out of it again, saying the staff would surely call us, if anything was wrong. Sure sure!

I felt so relieved when finally the sun was shining again on Thursday, the rain stopped and the winds slowed down somewhat. My visions of tents blowing away [and that really did happen, though not to our kids] and freezing lads in their sleeping bags [luckily smart enough to wear a sweater and pull up that extra fleece blanket at night] faded away so I could enjoy a quiet night again. Evidently roaring thunderstorms, force 7 winds and my offspring some 25 miles from here in a tent , aren’t very conductive to a good night’s sleep ;-)

Yesterday we could pick them up again. They boys were still on the water. Racing each other. So we decided to take a look at their tent. It was still standing as when we left. The inside was somewhat different, but not really that bad. Sure the laundry hadn’t found its way to their laundry bag, but as long as there are no itchy critters crawling through the tent, I’m happy.

We cleaned up the camping gear and put everything in the car. And then enjoyed a lovely afternoon watching our beaming boys. Who learned so much in only four days. They’ve had a great time and most definitely want to go again next summer. And so I learned a lot too in four days. Setting them free is getting a little easier every time [or so I think ;-)].

Het Zeilkamp

Wat ben je vroeg op!

Ja ik kon niet meer slapen.

Hoezo niet?

Ik vind het een beetje spannend.

Wat vind je spannend?

Het zeilkamp.

OK. Maar dat wordt hartstikke leuk. Lekker zeilen. Leuke spelletjes doen met de andere kinderen. En weet je, het thema is Olympische Spelen. Iedere dag kan je medailles winnen. Gaaf toch.

Ja gaaf hoor. Maar ik zal jullie wel heel erg missen.

Wij jou ook hoor…mam ;-)

You’re up early!

Yes, I couldn’t sleep anymore.

Why not?

Well I’m a bit antsy.

Why is that?

Because of the sail camp.

OK. But that’s going to be great. Lots of fun sailing. Playing all sorts of fun games with the other kids. And guess what. The theme is Olympic Games. Every day you can win medals. Cool isn’t it.

Yeah right, real cool. But still I’m gonna miss you very much.

We’re gonna miss you too…..mom ;-)

Eerste zeil WEDSTRIJD

De laatste zeilles eindigt met een *echte* wedstrijd. Jochem ziet het helemaal zitten. Niet zo gek, die maakt het liefst van het hele leven een wedstrijd ;-)

Thijmen is wat zenuwachtig. Stelt een hoop vragen en vindt het allemaal reuze spannend. We zijn benieuwd.

Een aantal zeilertjes haakt af. Maar niet die twee van ons. Ze gaan ervoor. Dat heeft Thijmen nu ook besloten. Ik vind dat op zich al een hele prestatie. Want wat weet je nou van bijvoorbeeld kaartlezen als je 8 bent.




Van welke boei naar welke boei? Eerst geel dan groen? En welke dan? Als iemand met een zeer beperkt gevoel voor richting, leef ik met ze mee. Het lijkt mij ook een uitdaging =)

Maar ze doen het prima. Zeilen twee wedstrijden en keurig volgens het reglement. Geen boei gemist [het hielp wel dat een van de instructeurs in de reddingsboot voor ze uit de wedstrijdbaan nog eens liet zien]. Stralend krijgen ze even later hun medailles omgehangen.

Ze zijn blij met de medaille en het certificaat, maar de leukste beloning is eigenlijk de ‘Oude Sokken Race’. Als de papa’s of mama’s zich in de kleine bootjes wurmen om tegen elkaar te racen. De kinderen schreeuwen hun kelen schor en de achterblijvende ouders [iemand moet op de kleintjes passen en foto’s maken ;-)] liggen vooral krom van het lachen. Het was weer een dag met een gouden randje.

papa springt in Top Gun - optimist van neefje Bjorn

Their final sailing lesson ends with a *true* race. Jochem is totally in for it. Not that strange, considering he thinks of life as a never ending race ;-)

Thijmen is a bit nervous. Asking lots of questions and thinks the whole thing is pretty exciting. We just wait and see.

A couple of kids don’t want to participate. But the boys will. They’re ready. Even Thijmen is sure of it. For me by that he has won the majority of the race. Because what does one know about reading maps for instance when 8 years old.

What’s the first buoy? And what color is the next? And after that? As someone with a poorly developed sense of direction, I feel their anxiety. Would be challenging for me as well =)

But they’re doing great. Sail both races according the rules. Never miss one buoy [it does help that one of the instructors, in the rescue boat, shows them the laps in advance]. I’m so proud when they get their medals later on.

They’re so thrilled with both certificate and medal. But the most fun reward is the ‘Old Geezer’s Race’. When the parents jump in the tiny boats to race each other. The kids are yelling until they’re hoarse. And the parents who are not racing [hey someone has to watch the little ones and take pictures ;-)] mainly laugh their heads off. It sure was just another perfect day.

Balpen

Mam?

Ja moppie!

Is dit nou een balpen?

=)

Mom?

Yes sweetie!

Is this what they call a ballpen?

=)

Uitgewandeld

We zijn weer uitgewandeld. Vanavond was de vierde en laatste avond dat er door de halve bevolking van ons storp [ik ben er nog steeds niet uit hoe ik het hier moet noemen] 5, 10 of 15 kilometer moest worden gewandeld.


Het onthaal is groots. De complimenten vliegen door de lucht. En je ziet de kinderen bijna 5 centimeter groeien van trots. De missie is weer volbracht.


Het is een leuk evenement en nog gezond ook. Hoewel dat gezonde de laatste avond wel een beetje uit balans wordt gebracht. Jamin heeft de omzet duidelijk weer gehaald deze maand =)



T: Hier doe ik het allemaal voor: de medaille en een he-le-boel snoep ;-)

Thijmen je bent ook echt een onverbeterlijke snoepkont ;-)

J: Het was weer erg leuk, maarrrrr volgend jaar doe ik toch echt de '10' hoor mam!

Goed knul, maar dan zonder mij ;-)

M: Dit is zoooooooo leuk! Maar volgend jaar loop ik wel alles hè mam [in mijn naïviteit dacht ik dat ze er nog te klein voor was en liep ze de eerste avond niet mee, dat was dus echt een he-le fou-te beslissing =)].

Ja Minke volgend jaar loop je helemaal mee en krijg jij ook een medalje ;-)

We're done walking. Tonight was the final night of the annual four day marching event. Half the people of our town finished their either 5, 10 or 15 K.


The welcome is very festive and warm. Compliments are all around. And you can see the kids grow 2 inches with pride. Mission accomplished.


It's a great event and even a healthy one. Though the final evening might not be that healthy ;-) As local candy stores most definitely got their targets this month =)

Eerste Zeilles

En dan eindelijk is het zover. Sinds augustus kijken ze hier al naar uit met zijn tweeen. Vandaag zitten ze samen voor het eerst in een Optimist. En is het tijd voor De Eerste Zeilles.

Finally this day came. The both of them have been waiting for today since last August. Ready to board the Optimist for the first time. Ready for their First Sailing Lesson.

Ze zijn betrokken bij alle aspecten van de zeilsport. Dus eerst samen de boot uit de loods halen en naar het water brengen. Het zwaard en roer monteren. Om vervolgens rustig te gaan peddelen om bekend te raken met de boot.

They're involved in every aspect of the sport. So they first have to haul the boat from the shelter to the water. Insert daggerboard and attach rudder. And then start paddling and steering to get acquinted with the boat.

Na heel wat rondjes over de Kurenpolder roeien, mogen ze terug naar de kant voor wat extra spullen. Te beginnen met andere kleding. De Optimisten hebben het in zwembroek en T-shirt toch best een beetje koud gekregen. Gelukkig kunnen we op de tweedehands beurs voor een prikkie twee zeilpakken scoren, dus de tweede ronde gaan ze wat warmer gekleed in.

Het echte zeilen gaat nu beginnen, want er komt een mast in de boot. En een Z.E.I.L. [roeispaan gaat overigens voor de zekerheid toch ook maar mee].

After rowing numerous circles on the Kurenpolder, they can head back to shore for some extra gear. For starters some different apparel. Both Optimists are a bit cold in only trunks and Tees. But they also have a sail thrift shop so we found two great wet suits for a bargain. Second round they start dressed a lot warmer.

The real sailing can start now. As they place a mast in the boat. And a S.A.I.L [paddle still joins them too, just in case].

En terwijl de jongens lopen te slepen met zeilspullen. Sleept zij met water. De hele dag.

En iedere keer gaat ze wat verder het water in.

Eerst alleen haar voetjes...dan tot aan haar knietjes....dan tot aan haar dijen....haar buikje.....en uiteindelijk rond een uur of twee komt het water tot aan haar oksels.

En is het gedaan met de pret. Ze heeft het zo *verschrikkelijk* koud.

Haar lippen zijn blauw, ze staat te klappertanden en heeft kippenvel van top tot teen. Het arme kuiken.

Ik wrijf haar gauw weer droog en trek haar droge kleren aan. De rest van de middag laat ze het water maar voor wat het is.

And while the boys haul gear. She hauls water. The entire day.

Every time she goes in the water a little deeper.

Ankle deep...knee deep...thigh deep...tummie deep...and finally around 2 pm the water reaches her armpits. And all of a sudden the fun is over. She is *so* cold.

Her lips are purple, she's shivering and covered in goosebumps. Poor little chicken. I warm her up and put some dry clothes on her. And the rest of the afternoon she'll leave the water for what it is.

Ze hebben alle twee een super dag. En zij ook. En OK laten we het maar toegeven. Zo'n dagje in het zonnetje aan het water is voor ons ook niet echt een straf.

They both have a super day. And so does she. And OK we admit it, being in the sun watching the boats in the water isn't a big sacrifice for us either.

De sprong in het diepe

Onze drie kinderen zijn behoorlijk extreem in hun karakter.

Nummer 1 zoekt altijd uitdagingen. Waarom iets makkelijk doen als het ook veel spectaculairder kan. Doet eerst, denkt later. Waardoor we hier heel wat als-dat-maar-goed-gaat momenten beleven.

Nummer 2 is 180 graden anders. Kijkt eerst de kat uit de boom. Vindt veel dingen spannend of doodgewoon eng. En zal na alles goed te hebben overwogen [en soms na de nodige aansporing] een poging wagen. Voor ons als ouders een stuk rustiger, maar soms kan je het ook overdrijven :p

Nummer 3 is bijna een kloon van nummer 1. Even dachten we nog een meisje, dan wordt alles nu wat rustiger. Maar toen ze met 10 maanden begon te lopen en ook maar meteen haar bed en box uit begon te klimmen, zagen we de bui al hangen. Weer een persoontje dat alles proefondervindelijk lijkt te willen leren. En weer heel veel ik-hou-mijn-hart-vast momenten.

Vanmiddag gingen we met dit drietal naar het zwembad. Nummer 1 zijn we al snel kwijt. Oh daar staat hij, bovenop de hoge duikplank. Waar anders ;-). Nummer 3 kunnen we nog net bij haar zwembandje grijpen, die wilde haar oudste broer al achterna. Nummer 2 twijfelt.

Ik zeg niks, maar mijn ogen zeggen, het hoeft niet knul.

Hij recht zijn schouders en rent dan ook richting duikplank.

De trap op.

Even aarzelt hij weer. Maar hij gaat verder.

Hij staat boven.

Hij kijkt.

Zijn broer springt.

Hij kijkt nog eens.

Hij loopt naar het eind van de plank…

En hij *springt*.

Ik ben verbaasd. Ik ben ontroerd. Ik ben zo trots. De tranen springen in mijn ogen. Een sprong in het diepe. Een overwinning op zichzelf.

Vriendjes Hockey

Thijmen had vandaag een hockey toernooitje. Eentje met een heel hoog gezelligheidsgehalte. Hij mocht een vriendje meenemen en dat maakte het extra leuk.

Ze vonden het allebei super. De wedstrijdjes werden gewonnen en verloren. Het maakte allemaal niet uit. De spelletjes waren een uitdaging. En de 'cheerleader' zusjes waren helemaal een schot in de roos ;-)

Thijmen had a fieldhockey tournament today. More fun than competition. He could bring a friend too, so that already added to the fun.

They both had a blast. They won and lost some games. But who cares! The games were challenging. And the cheerleading sisters a total hit ;-)

Surprise Chef

Niks is leuker om na een lange cursus dag thuis te komen en het eten zo’n beetje klaar op tafel te vinden. Normaal zorgt R daar prima voor. Maar vandaag was de grote verrassing dat iemand anders de kookbeurt op zich had genomen. Thijmen heeft alles gesneden en geroerd en een heerlijke pasta gemaakt. We hebben zitten smullen.

I was out the entire day for a course. And when I got home I already smelled this lovely homemade dinner. Usually R deserves all credit. But tonight we had a surprise cook. Thijmen prepared a delicious pasta dinner. Did all the chopping and stirring. It was great!

Voetbalkaartjes

Kan niet geloven dat ik hier ingetrapt ben. Ik, diegene die altijd zo verschrikkelijk de pest heeft aan dingen als Pokémon kaarten. En daar ook nog nooit een dubbeltje aan heeft uitgegeven. Nu ben ik toch meegesleurd in de nieuwe [eigenlijk enorm oude] reclame truc van Plus Supermarkt.

4 Gratis voetbalkaartjes voor elke 10 euro aan boodschappen. J zag het op TV. Toen namen een paar klasgenoten het album en de voetbalkaartjes mee naar school. Hij kreeg er zelfs twee en natuurlijk was hij verkocht.

Mam, wanneer gaan we boodschappen doen?
Sorry, WIJ?
Ja wanneer kan ik met je mee boodschappen halen?
Voel je je wel helemaal goed! Je wil nooit mee winkelen.
Nou, wel als je naar een Plus Supermarkt gaat.
Aha, er zit iets achter. Maar waarom Plus. Volgens mij hebben we die hier helemaal niet.
Nee niet hier, maar wel vlakbij!

[Ja dat weet ik, er zit er namelijk eentje naast mijn favoriete scrapbook winkel ;-)]

Door te Googlen heeft mijn lieve schat alle Plus Supermarkten in de omgeving weten te vinden [jemig ze worden met de dag wijzer]. Het hele weekend heb ik tegengestribbeld. Maar vanochtend toen ik J’s smeekbede voor de tigste keer moest aanhoren, heb ik toegegeven. Ik zal die Plus weleens gaan uitchecken. ’t Is maar 8 kilometer :p

Ik heb maar gelijk voor de hele week boodschappen ingeslagen, dus kreeg een leuk voorraadje kaartjes. Daardoor werd ik natuurlijk wel in een klap tot liefste mama van de hele wereld gebombardeerd ;-)

Terwijl de jongens enthousiast elkaars kaartjes aan het bewonderen zijn, ben ik nog steeds aan het bijkomen van de schrik. Dat ik hier ingetrapt ben =)




Can’t believe I fell for it. Me, the one who has always hated things like Pokémon cards. And never ever plans to spend a dime on those terrible things. Now I did fall for the new [better say old] advertisement trick of Plus Supermarkets.

Get 4 soccer cards for every 10 euro you spend on groceries. J heard about it on TV. Then several classmates showed him their album and soccer cards. Even gave him two cards and the boy was sold.

Mom when are we going grocery shopping?
Excuse me, WE?
Yes when can I go grocery shopping with you?
You must be feeling ill! You never want to go to a store with me.
Well, it has to be a Plus Supermarket.
Aha, there’s the catch. Why Plus? I don’t think we have one around here.
No not here, but a few miles from here there’s one!

[I know because there’s actually one next to my favorite scrapbook store ;-)].

Thanks to Google my sweet boy found out where the nearest Plus Supermarkets are located [dang they’re getting smarter every day]. The entire weekend I put up a struggle. But then this morning after hearing his plea for the umpteenth time I caved. Sure I can check out this Plus supermarket. It’s only 5 miles :p

I got my groceries for the entire week, so collected a fair amount of cards. And of course that promoted me to the best mom in the whole wide world ;-)

While the boys are admiring each other’s cards I’m still in shock. That I fell for this =)

Even geen zwemles meer

De buit is binnen!

T heeft nu ook zijn zwemdiploma B gehaald.

Hij is blij. Wij zijn blij! Geen zwem lessen meer.

Hij heeft besloten dat hij niet meer verder wil voor C. En aangezien voor ons alleen A en B vereist zijn, mag hij stoppen.

Hij is opgelucht. Wij zijn opgelucht. GEEN ZWEMLESSEN MEER! [ik zeg het nog maar een keertje ;-)]

Het is echt een van die dingen die wij Nederlanders zooooooooo belangrijk vinden. [Zal waarschijnlijk wel wat te maken hebben met het N.A.P.] Maar de meeste van ons zien iedere week weer als een berg op tegen die zwemsessies.

Wij hebben nu een adempauze van twee jaar. Als M vijf is, begint zij met haar officiële zwemlessen. Nu ‘peuterzwemt’ ze nog iedere week. Hopelijk vliegt ze straks door het hele proces heen. Laten we maar duimen =)

We’ve collected the loot!

Now T also got his swim certificate B.


He’s happy. We’re happy! No more swim lessons.


He decided he doesn’t want to continue for C. And as we feel only A and B are mandatory he can stop.


He’s relieved. We’re relieved. NO MORE SWIM LESSONS! [I’ll say it again ;-)].


It’s just one of those things we Dutch think is soooooooo important. [Probably has something to do with the fact Holland is below sea level ;-)] But most of us dread the weekly sessions.


We’re having a two year break. At five M will start her official swim training. She’s still doing her weekly toddler swimming. So hopefully she’ll race through the whole process. Let’s keep our fingers crossed =)

Grand Canyon

1 + 1 = the Grand Canyon.

At first it makes him feel insecure.

Then he says it feels funny.

And finally he starts to giggle and can't stop anymore.

Pretty cool huh =)

Sharkboy has a Gap

Een gat, een gat, een GAT!

Voor het eerst heb ik een wisselend kind met een fietsenrek. Thijmen verloor vanmiddag zijn derde tand en tot mijn grote verbazing zit er nu een groot gapend gat.

Ja ja, ik hoor je al denken…maar bij mijn kinderen is dat echt bijzonder. Ik heb namelijk kleine haaitjes...

De nieuw tand staat er al voor de oude verdwijnt. Dus als na lang wiebelen en wikken het babytandje er eindelijk uitfloept, staat er altijd een prachtige ‘grote mensen tand’ klaar.

Ik heb nog eens goed gekeken, maar nee echt niks te bekennen. In zijn onderkaak staan al wel twee nieuwe tanden klaar, terwijl de ouden nog niet eens los zitten. Maar voor die boventand dus niet.

Dit is zo maf ;-), maar ook zo super stoer! =)



A gap, a gap, a GAP!

For the very first time my changing child is having a parking space in his mouth. Thijmen lost his third tooth this afternoon and to my big surprise there’s this huge gap now.

I know what you're thinking now…but with my kids that is really special. As I’m the mother of little sharks...

Normally their new tooth has already broken through before the old baby tooth has disappeared. So when after lots of wiggling and jerking the tiny tooth finally pops out, there’s always this new shining ‘grown up tooth’.

I did a thorough search, but no there’s nothing there. In his lower jaw there are already two new teeth waiting, while the old ones aren’t even loose yet. But not for this new front tooth.

This is so odd ;-), but also extremely cool! =)

Plankenkoorts

Aansluitend op de Kinderboekenweek organiseert de basisschool van de jongens altijd een toneelweek. Het thema is hetzelfde als dat van de boekenweek, dus deze keer staan alle liedjes en sketches in teken van ‘Geheimen’.

Vanochtend vroeg komt Thijmen me al een beetje opgewonden wakker maken. Liggen alle kleren al klaar die hij aan moet. Zwarte kleren want hij is SPION en de spijkerbroek met wit T-shirt voor de vlinderdans.

Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en ga er maar meteen uit, want hij loopt zo druk op en neer te draven, dat anders iedereen er wakker van wordt. Ik grabbel de grijze broek, shirt en trui (sorry ben niet zo’n fan van zwart voor kinderen) uit zijn kast en stop de outfit voor act 2 in zijn rugzak.

Dan slaat de stress toe. Mam, hoe moet dat nou. Iedereen heeft al dat andere aan, maar ik moet me nog omkleden. Hoe doe ik dat dan?

Ik heb geen flauw idee, maar ga ervan uit dat dat wel door de juf is uitgedacht. Ik probeer hem gerust te stellen met ‘de bomen moeten zich toch ook omkleden’, maar hij blijft onrustig.

Eenmaal op school gaat het wel weer. En als we allemaal om 11 uur mogen komen kijken, is hij helemaal in zijn element en is de plankenkoorts als sneeuw voor de zon verdwenen.

Sorry I can't show any more pictures, but too many other kids are in them. So just some teachers in disguise and my early revealing butterfly.

Right after Children’s Book Week, school is organizing a drama week. Theme is always the same as the one CBW is having. So this year all songs and sketches are about ‘Secrets’.

This morning Thijmen woke me up pretty excited. Where are the clothes he is supposed to wear. Black clothes, because he is a SPY and also a pair of jeans and a white Tee for the dance of the butterflies.

Sleepy I rub my eyes and leap out of bed. Hoping his pacing wont’ wake up the other two. I get his gray pants, shirt and sweater (sorry I’m just not a huge fan of black for kids) from his closet and put the outfit for scene 2 in his backpack.

But then he gets really stressed. Mom! How am I going to do this? The others are all wearing their jeans and white shirts already, when do I change?

I don’t have a clue, but guess his teacher has this figured out. I try to calm him down with ‘the trees have to change too’, but he’s pretty antsy.

Once he’s at school, he seems to be OK. And when we all are there to watch the show around 11, he’s right on top of it and his stage fright has vanished completely.