Klein Feestje

Ik moest het even opzoeken.

Ergens in mei, maar wanneer precies is me ontschoten.

Maar het is dus vandaag. Precies één jaar geleden.

Dat ook ik me in de wereld van het bloggen heb gestort. En met heel veel plezier.

Het is bijna verslavend. En zeker therapeutisch ;-)

Het zet mijn gedachten op een rij. Brengt dingen in perspectief. En is net als scrapbooken een perfecte combinatie van twee grote passies:

schrijven en fotografie.

Ik denk dat ik er nog maar even mee door ga =)

I had to look it up.

Knew it was some day in May, but had forgotten the exact date.

But I guess it’s today. Precisely one year ago.

That I too jumped in the world of blogging. And with great pleasure.

It’s almost addictive. And absolutely therapeutic ;-)
It organizes my thoughts. Puts things in perspective. And combines just like scrapbooking two of my great passions:

writing and photography.

I think I will keep it up for a bit =)

De Zeeuwse Kust

Nog één uurtje, dan komt ze. Mijn zus.

We gaan lekker samen twee daagjes op pad. Heerlijk!

De plannen zijn honderd keer gewijzigd, maar nu staat het vast. We gaan naar de kust [gek hè].

De Zeeuwse Kust.



De tas is gepakt. Drie keer gecheckt. Belangrijkste zit erin: fototoestel - geld - tandenborstel ;-)


Ik heb er zo'n zin in.

True friendship

Echte vriendschap is elkaar bijna twee en een half jaar niet zien en zodra je weer bij elkaar bent, die tijd in een minuut wegvalt. Wat een heerlijke dag was het vandaag. En wat heb ik je gemist S. Dikke knuf voor je arme snottepotter. Wat een geweldig kereltje.

True friendship is not seeing each other for almost two and a half years and once together again all that time melts away in only a minute. I had such a sweet day today. I sure have missed you S. Big hug for your poor mister Sniffles. What an awesome little dude.

Note: downside of these reunions is that you’re so busy talking and laughing, you forget to take pictures, shoot =)

Cheese Cake

Toen ik gisteren over die heerlijke vla bezig was, moest ik ook ineens weer denken aan al die Amerikaanse heerlijkheden die we nu moeten missen.

De tongstrelende smaken ijs van Breyers bijvoorbeeld [cookies & cream was mijn absolute favoriet] en de heerlijke bananen pudding van Ryans [restaurant waar ik eigenlijk alleen maar wilde eten vanwege hun zeer uitgebreide dessert buffet] en de zalige taarten niet te vergeten. Volgende maand gaan we de pompoen taart [traditioneel dessert tijdens Thanksgiving] natuurlijk weer enorm missen.

Na al dat gemijmer, moest ik vanochtend echt iets bakken [en het feit dat we bezoek kregen vandaag, hielp ook een handje mee]. Gelukkig heb ik voor dit soort impulsen altijd wel iets op voorraad, dus gleed er vanochtend rond een uur of acht een lekker simpele cheese cake de oven in.

Een Amerikaanse cheese cake met een klein Nederlands accentje. Alle Graham crackers [hìer niet verkocht] zijn inmiddels op, dus heb ik de bodem maar van speculaas gemaakt (dáár niet verkocht :p]. Een prima alternatief, want ik heb net al mijn tweede stuk op van vandaag ;-)

Ik weet het,ik ben een verschrikkelijke zoetekauw, erg hè =)

For the Dutch readers only, I’d like to share my dear friend S’s recipe. You American readers all have your own, very old and secret family recipes ;-)

3 pakjes Philadelphia cream cheese van 150 gram
3 eieren
1 theelepel vanille extract
15 speculaasjes
50 gram (room)boter
blik vlaaivulling kersen (of andere smaak)

Laat de cream cheese op kamer temperatuur komen (moet echt zacht zijn). Stop de speculaasjes in een zak en verkruimel ze (met een deegroller werkt heel goed). Smelt de boter in een pannetje. Gooi de speculaaskruimels erbij. Roer het geheel door en stort het in een springvorm. Druk aan over de bodem met een lepel. Zet de springvorm of in de koelkast of 5 minuten in een voorverwarmde oven (160 graden) om de bodem hard te laten worden. Mix de eieren, vanille extract en de cream cheese met de mixer tot een glad mengsel. Stort over de bodem in de taartvorm. 25 Minuten in de voorverwarmde oven. Daarna minstens 25 minuten af laten koelen. Vlaaivulling erover verdelen en smullen maar (ik zet hem zelf altijd nog even in de koelkast, snijdt dan wat makkelijker).

When I was thinking about the custard dessert yesterday I was also reminiscing about all the delicious American desserts we are missing now.

The mouthwatering ice cream flavors from Breyers [cookies & cream was my absolute favorite], the delicious banana pudding from Ryans [I actually only wanted to eat there, because of their dessert bar] and what about all those yummy pies. Next month we’re really gonna miss out on the pumpkin pies.

After all that reminiscing I just had to bake something this morning [the fact we were having company today also added to that urge]. Lucky I always have stuff in store, so this morning around eight a nice and simple cheese cake entered the oven.

An American cheese cake with a Dutch twist. I didn’t have any Graham crackers left [not sold 'here'], so instead I made the crust from ‘speculaas’ [not sold 'there' :p]. A very nice alternative, I just finished my second serving of the day ;-).

I know I have a sweet tooth, well actually I have a mouth full of them =)

Productivity beats creativity

Met vier verschillende foto albums, heb ik gisteravond besloten dat het OK is om een lay out dubbel te maken.

Productiviteit wint het van creativiteit.

Ik wil gewoon die digitale berg foto’s zien slinken =)

Dus LO 1 zit nu in het familie album en LO 2 in J’s album.

Wat een overwinning op mezelf :p

With four different photo albums to work on, I decided last night it’s OK to copy an already made lay out.

Productivity beats creativity.

I simply want that huge digital stack of pictures to diminish =)

So LO 1 is in our family album and LO 2 in J’s album.

A victory against myself :p

Niks te melden

Bijna geen blog vandaag. Gewoon omdat ik niet zoveel te melden heb. Behalve dat....
* het met T heel goed gaat [alleen wel jammer dat de stakker niet in bad of onder de douche mag tot de hechtingen eruit gaan volgende week maandag]
* ik vandaag heerlijk [zonder door kinderen gestoord te worden] een uur met mijn lieve echtgenoot aan de telefoon heb kunnen ouwenelen
* mijn moeder vandaag te horen heeft gekregen dat ze morgen eindelijk het ziekenhuis mag verlaten [de toegezegde vijf dagen zijn er dan 19 geworden]
* ik vanavond weer eens lekker heb zitten scrappen
Kortom niks te melden, maar wel een heerlijke dag gehad [ondanks het natte weer buiten].
Jullie hopelijk ook =)

Almost no blog entry today. Just because I don't have much to say. Except.....
* T is doing very well [just too bad the poor thing cannot shower or take a bath until the stitches are taken out next Monday]
* I had a lovely [uninterupted by eager kids] phone conversation with my dear husband for over an hour
* my mom was told today she can finally leave the hospital tomorrow [instead of spending five days, she had to stay 19]
* I had a very enjoyable crop this evening. Had some creative juices flowing again.
So I guess I don't have much to share, but I did have a wonderful day [inspite of all the rain].
Hope you had a great day too =)

Mijn nieuwe vriend Herman

Een moeder op school kreeg vanwege R’s afwezigheid een beetje medelijden met me en heeft me vandaag een nieuwe vriend bezorgd. Herman heet hij.

In tegenstelling tot alle gruwel verhalen die ik over Herman heb gehoord, is de mijne een fris en schoon type. Hij kwam keurig in een afgesloten tupperware bakje en zelfs met bijsluiter [iets wat 18 jaar geleden bij R misschien ook best handig was geweest, maar dat even terzijde ;-)].

Ik heb de instructies al snel doorgelezen en Herman vraagt [gelukkig] niet al te veel aandacht. Hij moet af en toe wat eten, maar dat is niet echt een belasting, moet wij per slot van rekening ook.

Over tien dagen is Herman alweer geschiedenis. Dan verdwijnt hij na nog één laatste koningsmaal in de oven. Om er als vriendschapskoek uit te komen. Maar niet nadat hij eerst nog voor wat nageslacht heeft gezorgd [het is toch wat met die mannen].

Nog gegadigden voor wat kleine Hermannetjes over een dag of negen?



A mom at school took pity on me now R is gone and provided me with a new boy friend. Herman is his name.

After all the horror stories I have heard about Herman, I was pleasantly surprised that mine is the proper and clean type. He arrived neatly sealed in a Tupperware container and even came with instructions [something that might have been handy with R too, some 18 years ago, but that’s just a thought ;-)].

I quickly scanned through the instructions and [luckily] Herman isn’t very demanding. Just an occasional meal, but that’s OK, we have to eat too after all.

In ten days Herman is going to be history. After one last scrumptious meal he will disappear in the oven and will become a tasty friendship cake. But not after fathering many offspring first [typical male].

Anyone in for a little Herman in about nine days?

Some ME time

Het is alweer veel te lang geleden dat ik voor het laatst lekker aan het scrappen ben geweest.

Dit weekend heb ik er eindelijk de rust weer voor gevonden.

[Daar ontbreekt het nogal aan, de laatste tijd :p]

Met een stapel scrap magazines ter inspiratie ben ik aan de slag gegaan en ik heb enorm zitten genieten.

Dit zijn de eerste drie die af zijn.

It has been an awful long time ago, since I’ve done my last scrapping.

Finally this past weekend I found some quiet time to sit down and scrap.

[There’s been a lack of quiet ME time, lately :p]

With a nice stack of scrap magazines for inspiration I got busy and had a great time doing so.

These are the first three that are completed.

De tandarts

Vanmiddag een fijne afspraak bij de tandarts.
Helaas was ik bij de laatste controle de pineut en moet er een klein gaatje worden gevuld. Nog niet zo lang geleden zou ik heel heldhaftig hebben gezegd dat dat wel zonder verdoving kan, maar mensen veranderen. Na drie kinderen op natuurlijke wijze en zonder enige vorm van pijnbestrijding op de wereld te hebben gezet, vind ik het nu wel welletjes. Ja graag een pijnloze behandeling dus!

Hoewel ik het zetten van die prik ook al geen pretje vind en dat geduw en getrek in mijn mond ook gelukkig niet iedere dag heb, ben ik er wel blij mee. Na het zien van de foto’s wordt ook nog een tweede gaatje ontdekt, dus die vullen we gelijk ook maar even. Tuurlijk, ga je gang ik lig hier toch, zeg ik wrang.

Nu zo’n vier uur later de verdoving is uitgewerkt, voel ik toch wel dat ik bij de tandarts ben geweest. Met mijn tanden en kiezen is het prima, maar mijn mond. Ik kijk in de spiegel. Mijn mondhoeken zijn een beetje uitgescheurd. AU! Wat een vak zeg, tandarts!

This afternoon I had a nice appointment at the dentist.
At the last check-up I was the only one with problems. Just a tiny cavity that needs to be filled. Not so long ago I would have said bravely that it could easily be done without anaesthetics, but people change. After giving birth to three children without any painkillers, I’m done. So sure I opt for a painless treatment.

Although I do think the shot itself is no fun and the pushing and shoving isn’t something I long for every day, I’m still glad I got it. After taking some X-rays she finds another cavity, so we’ll fill that one too today. Sure, go ahead I’m not going anywhere, I say a bit sour.

After four hours as the anaesthetics are worn off, I can tell I’ve been to the dentist today. My teeth and molars are just fine, but my mouth. I take a look in the mirror. The corners of my mouth are a bit torn. OUCH! What a profession, dentist!